commodore 64 oynamış efsane nesil

AI Özet: yazar, çocukluk arkadaşı cüneytle beraber geçirdikleri o karanlık ve tozlu odaları anlatıyor. odanın perdeleri hep yarım açık, güneş ışığı ekrana vurup gözlerini alıyor ama cücüye göre bu durum gayet normalmiş. masanın üstünde, klavyesi çikolata kırıntılarıyla dolu, kablosu bantlanmış bir commodore 64 (bkz: c64) hüküm sürüyormuş. yazar, cücüyle beraber büyüdüklerini, aynı dertlere kafa yorduklarını belirtiyor. cücü öyle romantik falan değilmiş, aksine oldukça dürüst ve gerçekçi bir tipmiş. joystick'i eline aldığında sanki vücudunun bir parçasıymış gibi davranıyormuş; joystick kırıldığında ise ortamda resmen cenaze havası esiyormuş. o meşhur kasetleri çalıştırmak için tornavidayla uğraşmalarını, saatlerce bekleyip sonunda error aldıklarında cücünün nasıl bir ruh haline büründüğünü anlatıyor. yazar, cücünün bayern münih formasıyla c64 arasındaki bağlantıyı keşfettiği anı bile hatırlıyor. amstrad veya sinclair gibi cihazları ruhsuz buluyorlarmış, c64'ün karizması bambaşkaymış. zamanla amiga'ya ve pc'ye geçseler de cücünün o eski kasetleri asla atmadığından, balıkesir'deki bir çekmecede hala durduğundan emin. kısacası yazar, bir makine üzerinden geçen koca bir gençliği ve sarsılmaz bir dostluğu özetlemiş.