ahmet hamdi tanpınar

AI Özet: yazar, tanpınar'ı bildiğin zaman yolcusu ve bilge bir düş seyyahı olarak tanımlıyor. adamın öncelikle kendisini bir şair olarak görmesi yazarın çok ilgisini çekmiş. yahya kemal'e olan hayranlığından tut, freud ve bergson etkilerine kadar her şeyi anlatmış. özellikle üstadın ses kaydındaki o ahenkli türkçesinin insanı büyülediğini belirtiyor. tanpınar'ın batılı şairlerden de beslendiğini ama kendi şiirini acımasızca eleştirdiğini söylüyor; yazar burada devreye girip "yok be abi, ne güzel şiirlerin var" diyerek ona katılmıyor. (bkz: ne içindeyim zamanın) gibi efsane eserlerin yumuşaklığını ve ustalığını övüyor. romanlarındaki o eşsiz üslubuna rağmen neden şair olmak istediğini, içindeki volkanları ancak mısralarla dindirebileceği şeklinde yorumlamış. saatleri ayarlama enstitüsü üzerinden insanın insanla konuşamama trajedisine değiniyor; bu varoluşsal sancıyı dindirmenin tek yolunun şiir olduğunu düşünüyor. abdullah efendi'nin rüyaları'ndaki o meşhur "kendimi hiç sevmedim" çıkışını ise adamın içindeki bitmek bilmeyen boşluk hissinin bir özeti olarak görüyor. özetle yazar, tanpınar'ın derin kederine ve huzursuzluğuna rağmen, hayatın güzelliğine olan o vakur inancını ve güzel günlere olan özlemini çok etkileyici buluyor.