çocuklu ailelerin her ortama rahatsızlık vermesi

AI Özet: yazar, çocuklu ailelerin çevreye verdiği rahatsızlığın temelinde aslında bir adaptasyon süreci yattığını savunuyor. mevzuya "herkes sırası gelene kadar nefret eder" diyerek giriyor; yani kınadığın şeyi yaşamadan ölmezsin mantığıyla durumu açıklıyor. günümüzde anne baba olma yaşının yükseldiğini, insanların çocuksuz geçen otuz yıllık konfor alanından çıkıp aniden bu kaosa sürüklendiğini belirtiyor. özellikle çocuk 2 yaşına geldiğinde işlerin karıştığını, hem kendi ihtiyaçlarını karşılayıp hem de dünyayı keşfetmeye çalışan, sınırları olmayan bir canlıyı kontrol etmeye çalışmanın (bkz: multitasking) zirvesi olduğunu söylüyor. yazar özellikle yeni annelerin yaşadığı mental ve bedensel çöküşe dikkat çekiyor; uykusuzluktan bilişsel becerilerin kilitlendiğini, öncelik sırasını şaşırdıkları için duş almak yerine balkon yıkadıklarını anlatıyor. sosyalleşme kısmına gelince, bir arkadaşla dertleşmeye çalışırken aynı anda açlık, susuzluk ve oyuncak kavgalarıyla uğraşmanın insanı nasıl tükettiğini vurguluyor. kısacası yazar diyor ki, dışarıdan bakınca rahatsızlık veren o tablo aslında aşırı yorgunluk ve yeni hayata alışma sancısıdır, yaşayıp görmeden tam anlaşılamaz.