aşık olmak

AI Özet: yazar aşkı şarap olmak için ezilmeye razı olan bir üzüme benzetiyor, mesele aslında bir ihtimal uğruna kendinden vazgeçebilme cesareti diyor. aşkın bazen sonucunu bilmediğin bir yola gözünü kapatıp girmek olduğunu, varacağın yerin güzelliğinden çok yolda yürürken hissedilenleri önemsediğini belirtiyor. kırılacağını bile bile en hassas duygularını bir başkasına teslim etmek olduğunu, genelde kırılsa da yine de gözü kapalı teslim olunduğunu ifade ediyor. herkesin sevdiğini ama herkesin kendinden eksilmeyi göze almadığını, eksilmeyi göze alanın aşık olduğunu söylüyor. aşkın, gitme ihtimali olan birinin yanında son ana kadar kalmayı seçmek, kalma ihtimali olmayanın ardından gitmemeyi öğrenmek ve yeri geldiğinde vazgeçmekten bile vazgeçmek olduğunu belirtiyor. bir başkasında kaybolmak değil de, bir başkasında kendini bulmak gibi olduğunu düşünüyor. aşkın bir yüzü umutsa diğer yüzünün kabul olduğunu, değiştiremeyeceğini değiştirmeye çalışmaktan vazgeçtiğin an ya gerçekten sevdiğini ya da gerçekten bıraktığını, bırakamazsan aşık olduğunu dile getiriyor. bazen bütün parçalar bir araya gelse de aynı duygunun yaşanamadığını, bir şeyin eksik kaldığını söylüyor. aşkın bir kişiye ait olmadığını, milyarlarca insanın yaşadığı bir duygu olmasına rağmen her kalpte farklı yaşandığını belirtiyor. kimisinin sessizce sevdiğini, yanındayken konuşacak çok şeyi varken susmayı seçtiğini çünkü varlığının yettiğini; kimisinin taşarak sevdiğini, her cümlesinde ve bakışında belli ettiğini, saklayamadığını ve içine sığdıramadığını; kimisinin uzaktan sevdiğini, dokunmadan, sahip olmadan, sadece iyi olduğunu bilmenin verdiği huzurla; kimisinin sahip olarak sevdiğini, yanında olmasını istediğini, hayatının içinde ve her anında olmasını istediğini, sevgiyi yakınlıkla ölçtüğünü; kimisinin iyileştirerek sevdiğini, karşısındakinin yaralarını sararken kendi yaralarını unuttuğunu; kimisinin yaralayarak sevdiğini, sevdiğini bilmeden ya da bilse bile nasıl seveceğini öğrenemediğinden; kimisinin kalmakla sevdiğini, zorlaştığında bile gitmediğini çünkü onun için sevginin direnmek olduğunu; kimisinin gitmekle sevdiğini, zarar verdiğini anladığında geri çekildiğini çünkü bazen aşkın bırakabilmek olduğunu; kimisinin unutarak sevdiğini, geçmişi sildiğini, her şeye yeniden başlar gibi davrandığını ama izlerin hep derinde kaldığını; kimisinin hatırlayarak sevdiğini, her anıyı acısıyla ve güzelliğiyle içinde taşıdığını; kimisinin kendinden vererek sevdiğini, eksildiğini, azaldığını ama yine de vermeye devam ettiğini; kimisinin kendini koruyarak sevdiğini, sınırlar çizdiğini çünkü kaybolursa sevginin de kaybolacağını bildiğini; ve kimisinin ne sevdiğini tam bildiğini ne de vazgeçebildiğini, arada kaldığını çünkü aslında herkesin bildiği kadarıyla sevdiğini, gördüğü, öğrendiği, eksik kaldığı kadarıyla sevdiğini ifade ediyor. sonuç olarak insanın sevilmek istediği gibi aşık olduğunu, belki hepsinin doğru belki de hiçbirinin doğru olmadığını ama sonuçta hepimizin seveceğini, üzüleceğini, kimimizin vazgeçeceğini, kimimizin vazgeçmeyeceğini, vazgeçmezsen aşık olduğunu belirtiyor.