ekşi itiraf

AI Özet: yazar kendini tamamen terk edilmiş, unutulmuş ve bitmiş bir ruh hali içinde tanımlıyor. öyle bir boşlukta ki, savaş bitmiş herkes gitmiş ama o hala nöbet tutan bir asker gibi orada kalmış. (bkz: varoluşsal sancılar) durumu anlatırken kullandığı benzetmeler bayağı ağır; bazen kimsenin uğramadığı eski bir evde açık unutulmuş, boşuna yanan bir ampul gibi hissettiğini söylüyor. asıl can alıcı nokta ise kendini müteahhiti kaçmış, ne tamamlanabilmiş ne de yıkılabilmiş metruk bir binaya benzetmesi. yani ne tam anlamıyla yok olmuş ne de düzgünce inşa edilmiş; öylece ortada kalmış. insanların onu anlamaya çalışmak yerine dış görünüşü üzerinden yargılamasından ve tekinsiz bulup uzak durmasından dert yanıyor. kısacası yazar, (bkz: yalnızlık) içinde boğulmuş ve kimsesiz kalmış.