metallica

AI Özet: yazar, metallica ile tanışmasını 89 senesine dayandırıyor. o dönem kasetçalardan gelen o "çugugugu çuk çuk" sesinin babasının akustik gitarına ya da amcasının arabesk müziğine benzemediğini belirtiyor. james hetfield'ın o dönemki sarı saçlı, enerjik duruşlu haliyle sağ elini dikiş makinesi gibi aşağı doğru vurarak bir şeyler yaptığını anlatıyor. metallica'nın sıradan bir gürültü makinesi olmaktan çıkıp müzik tarihinin zirvesine oturmasında bu downpicking tekniğinin etkisini anlamasının birkaç yıl sürdüğünü söylüyor. palm mute yapıp mi telini döverken, amfideki mid frekanslarını o kadar kıstıklarını ki hoparlörden sanki birinin "hssşşşş bakkk kafa atarım" dediğini düşündüğünü belirtiyor. sırf bu aşağı vuruş yüzünden lisede sağ kol kasının sol kolunun iki katı olduğunu ve babasının bu duruma şüpheyle yaklaştığını, kendisinin ise master of puppets çalmaya çalıştığını söylediğinde inanmadığını esprili bir dille ekliyor. yazar, rifflerinin tekniğinin sadece saf bir agresyondan ibaret olmadığını, dinleyiciyi yakalamalarının arkasında müthiş bir kurnazlık ve klasik müzik armonisi gizli olduğunu ifade ediyor. şarkıların akustik bir intro ile başlayıp rehavet ve güven telkin ettiğini, sonra bam diye baterinin girdiğini anlatıyor. lars'ın o dönemler metronom gibi vurduğunu, dinleyici tam thrash metal bu, kafa sallayacağız derken araya beklenmedik bir armoni veya köprü sıkıştırarak beynin zonklamasını sağladıklarını belirtiyor. yırtıcı müziğin ve hırçın distortion'ın içinde pırıl pırıl bir melodinin aktığını ve insanı bu tezattan yakaladıklarını vurguluyor. kill 'em all ile başlayıp ride the lightning, master of puppets, and justice for all ve black albüm'e kadar olan ilk beş albümlük süreçte onları biricik yapan unsurun cliff burton faktörü olduğunu söylüyor. burton'ın gruba müzik teorisi getirdiğini, "buralara armonik minör koyalım, bach gibi duyulsun" demiş olabileceğini tahmin ediyor. bu özel ismin vefatının bir devri kapattığını ancak ilk beş albümle çıktıkları tepenin sıradan bir grubun çıkabileceği bir yer olmadığını ve oradan aşağı inmenin de mesele olduğunu ekliyor. sonrasında kırılma anının geldiğini, saçların kesildiğini, load ve reload albümlerinin çıktığını belirtiyor. ilk dönem hayranlarının "davayı sattınız!" diyerek saç baş yolduğunu ve küfürlerin koptuğunu anlatıyor. ancak yazar, adamların yerlerinde sayıp kendilerinin karikatürü olmak yerine tarzlarını evrimleştirdiklerini ve soundlarını esnettiklerini savunuyor. st. anger albümündeki teneke trampet sesini (çünkü gerçekten bir bisküvi tenekesine vurulduğunu) bir kenara ayırsa da, yoğun eleştiri aldıkları ve bittikleri söylenen dönemlerde bile kitlelerini akıl almaz derecede büyüttüklerini, stadyumlara sığmaz olduklarını ve dünyayı üç tur döndüklerini ifade ediyor. hatta kötü albüm diyerek cd'yi yere çalanların bile stadyumda o şarkılara avaz avaz eşlik ettiğini ekliyor. hülasa, metallica'nın öyle böyle değil, hayatımızın bir parçası olduğunu belirtiyor.