ursula k. le guin

AI Özet: yazar, ursula k. le guin'in muazzam bir yazar olduğunu düşünüyor. gençliğinde tolkien'i sevdiğini ama yaş kemale erince yerdeniz serisine tekrar başlayıp le guin'i tekrar tanıdığında tolkien'den daha çok sevdiğini belirtiyor. tolkien'le le guin arasındaki farkı iki büyücü üzerinden açıklıyor. gandalf'ı bir "kingmaker" olarak tanımlıyor; büyü yapmaktan çekinse ve kudret sahibi olmaya heves duymasa bile, büyük olayların planlayıcısı ve yönlendiricisi olarak perde arkasındaki yarı-tanrısal bir figür olduğunu söylüyor. bilgeliğini, şefkatini, bazen ağırbaşlı bazen muzip oluşunu ve küçük şeylerde büyük anlamlar görebilmesini bir azize benzetiyor, göksel iradenin tebliğcisi ve düzeltici olduğunu ifade ediyor. ogion'u ise daha çok doğu inançları ve mistisizmiyle harmanlanmış bir karakter olarak görüyor, adeta "sadece bir uyarıcı" olduğunu söylüyor. ogion'un hayatın iyi ve kötü yanlarının sırrına ermiş olduğunu, büyü yapmaya ihtiyaç bile duymadığını belirtiyor. büyünün sıradan bir şey olduğunu, tabiatın var olduğu ve işlediği haliyle zaten mükemmel olduğunu bildiğini, geleceğin ne getirecekse getireceğini, dünyanın devranının nasıl dönecekse döneceğini kabul ettiğini vurguluyor. gandalf'ın varlık üzerinde kontrol sahibi olabileceğini bildiğini ama bunun felaket getirmesinden çekindiğini, ogion'un ise ne yaparsa yapsın varlık üzerinde kontrol sahibi olamayacağını, hiç kimsenin de olamayacağını çoktan idrak ettiğini söylüyor. gandalf'ı mevlana'ya, ogion'u ise yunus emre'ye benzetiyor. mevlana'nın mesnevi'yi yunus emre'ye okuttuğu ve yunus'un "uzun yazmışsın, ben olsam [ete kemiğe büründüm, yunus olup göründüm] der, başka kelam etmezdim" dediği efsaneyi hatırlatarak, ikisi arasındaki farkın tam da bu olduğunu belirtiyor. tolkien'le le guin arasındaki farkın da tam olarak böyle olduğunu ekliyor. tolkien'i hakiki bir profesöre benzetiyor; orta dünya okumanın tarih dersi dinlemek gibi olduğunu, iyi bir profesörün öğrenciyi sıkmadan anektodlarla ve yaşata yaşata anlattığını ifade ediyor. le guin'i ise daha çok günlüğünü okutan bir arkadaşa benzetiyor. okuyucusuna karşı çok dostane ve samimi olduğunu, bir lafı anlatmak için bin kelam etmediğini, derdini açık açık söyleyecek kadar cesur olduğunu, az kelimeyle çok şey anlatmayı seçtiği zaman da okuyucunun ferasetine güvenecek kadar mütevazı olduğunu söylüyor. sanki kırk yıllık iki arkadaşın sadece birbirlerinin anlayacağı kelimeleri seçerek, yaşanmışlığı sözlük edinip konuştukları gibi, le guin'in de okuyucusuna bu duyguyla anlattığını ve sözüne derinlik kattığını belirtiyor. bu iki yazar dışında kıyaslayacak üçüncü bir isim bulmakta zorlandığını, zira diğer yazarların fantaziyi fantastik olsun diye yazmış gibi geldiğini ifade ediyor. oysa masalların, mitlerin ve hurafelerin fantastik olsun diye değil, bir derdi daha iyi anlatabilmek için doğaüstü unsurlarla örülü olduğunu düşünüyor. bu nedenle başka yazarların kendisine doğal gelmediğini belirtiyor. dede korkut'tan örnek vererek, al kanatlı azrail'in epik bir sahne olsun diye değil, okuyucuya bir şeyi daha iyi anlatmak için kullanıldığını söylüyor.