500 days of summer

AI Özet: yazara göre 500 days of summer, klasik romantik komedilerden ayrılıyor ve bu özelliğiyle türünün en başarılı örneklerinden biri oluyor. filmin başrol kadrosunda zooey deschanel (summer) ve joseph gordon-levitt (tom) gibi isimler var; yazar bu seçimi harika buluyor. film tom ve summer'ın hikayesini anlatsa da, yazar en güzel repliğin paul'a ait olduğunu belirtiyor. paul, eşi robin'in hayallerindeki kadından daha iyi olduğunu, çünkü onun gerçek olduğunu söylüyor. --- spoiler --- yazar, summer'ın düpedüz haksız, hatta kötü biri olduğunu düşünüyor. summer'ın duygusal sorumluluk almaktan bilinçli bir şekilde kaçtığını belirtiyor. "ben ilişki insanı değilim" diyerek başta kendine alan açtığını, ancak sonra tom'la sevgili gibi takıldığını, hayatına dahil ettiğini ve ona umut verdiğini söylüyor. iş ciddiye binince geri çekilip "ben sana bir şey vaat etmedim ki" demesini teknik olarak doğru bulsa da, duygusal olarak manipülasyon olarak görüyor. yazara göre summer, kendini iyi hissettiren kısmı alıp, sorumluluk gerektiren kısmı bırakıyor; adeta duygusal bir parazit gibi davranıyor. bu durumun narsisizmle ilgili olduğunu, summer'ın karşısındaki insanın ne hissettiğiyle ilgilenmediğini, sadece kendi konforunun önemli olduğunu vurguluyor. tom'un ona bağlandığını gördüğü halde bunu kesmek yerine sürdürmeyi tercih etmesini bencilliğin nirvanası olarak tanımlıyor. en ironik noktanın ise "aşka inanmıyorum" diyen karakterin başkasıyla evlenmesi olduğunu belirtiyor. yazar, meselenin aşka inanmamak değil, tom'u yeterince istememek olduğunu söylüyor. tom'u istemeyebilir veya başkasını isteyebilir, bunda bir problem olmadığını; ancak bunu dürüstçe söylememenin, gri alanda takılıp karşısındakini yavaş yavaş eritmenin problem olduğunu ifade ediyor. bu durumu "hem karnım doysun hem pastam dursun" durumu olarak nitelendiriyor. film genellikle tom'un hayalperestliği üzerinden okunsa da, yazar asıl problemin summer'ın net olmaması değil, netliğini işine geldiği yerde kullanması olduğunu düşünüyor. tom'un saf, romantik, hatta yer yer cringe olabileceğini kabul ediyor; ancak summer'ın bilinçli olduğunu ve bu durumun onu saf kötü yaptığını, bilinçli bencilliğin saflıktan her zaman daha problemli olduğunu belirtiyor. film finalde autumn'u göstererek bir umut satsa da, yazar gerçek hayatta işlerin o kadar temiz ilerlemediğini söylüyor. çoğu zaman ne autumn'un geldiğini ne de kapanış hissinin oluştuğunu, sadece yanlış insana harcanmış zamanın kaldığını ekliyor. perdede hikâye autumn'la bitse de, hayatın çoğu zaman summer'da kaldığını ifade ediyor. --- spoiler ---