yerçekimli karanfil

AI Özet: yazar, edip cansever’in “yerçekimli karanfil” şiir kitabını ele alıyor. genellikle herkesin bu kitaptaki “yerçekimli karanfil” şiirine odaklandığını, kitabın ismini veren bu şiirin çok güçlü olduğunu belirtiyor. ancak kendisi, kitabın içinde daha sessiz duran, pek konuşulmayan diğer şiirlere de bakmayı tercih ediyor. edip cansever’in kendi kitabıyla ilgili söylediklerine değinen yazar, şairin üç yıldır şiir yazdığını ve bu kitabın bir serüvenin düğüm noktası olduğunu düşündüğünü aktarıyor. cansever’in bu kitapta on şiiri çok sevdiğini, ancak zamanla onlarla da arasının açıldığını ve yeni denemelere giriştiğini söylediğini belirtiyor. şairin, 1958 yılının sonunu değişik bir kitapla selamlayacağını düşündüğünü de ekliyor. yazar da bu on şiiri tek tek sevdiğini ve cansever’in selamlayacağını söylediği kitabın (bkz: umutsuzlar parkı) olduğunu, ancak o kitaba geçmeden önce “yerçekimli karanfil” içinde biraz daha kalmak gerektiğini düşünüyor. cansever’in “yerçekimli karanfil böyle bir serüvenin düğüm noktası oldu” sözünün gerçekten de şiirlerinin tam ortasında bir düğüm gibi durduğunu ifade ediyor. yazar, cansever’in “hey gidi duyumuna yandığımın dünyası” dizesini sıkça paylaştığını belirtiyor ve bu dizenin ardından (bkz: buz gibi) şiirine geçiyor. aşkın insanı iyileştirdiğini, duyumlarını artırdığını dile getiriyor. sabahları traş olacağını duyma, yeni gömlek giyme isteği gibi günlük detaylarla insanın varoluşuna yeni biçimler eklediğini anlatıyor. masa, merdiven, aynalı dolap gibi objelerin ardından gelen hızlı bir kahvaltıyla hayatın delice akışına şaşırıldığını belirtiyor. fıstık ağacının paldır küldür açıp açmayacağını, ispinozun düşünüp düşünmeyeceğini, delinin kaşınıp kaşınmayacağını sorguluyor. walt whitman okumaktan uzayan kolları, sokaklara açık kalmış ağzı tasvir ediyor. önce bir yeşile işkillenip, evlerde büyümeler, alıp başını gitmeler olacağını, üstüne başına konan toza, televizyondaki işe kızıp durulacağını söylüyor. usanmak, hızını eksiltmek dendi mi cin ifrit kesileceğini ekliyor. “hey gidi duyumuna yandığımın dünyası” dizesini tekrar kullanarak, insanın illaki alıp vereceği olacağını, aşk maşk buz gibi yaşanacağını vurguluyor. yazar, şiirin çok gündelik bir yerden başlıyor gibi göründüğünü ama aslında öyle olmadığını belirtiyor. sabah, gömlek, kahvaltı gibi sıradan şeyleri alıp, dizeleriyle bize yeniden tanıtan bir hale çevirmenin edip cansever’in hep yaptığı şey olduğunu düşünüyor. son olarak, (bkz: kaybola) şiirine değiniyor. birinin yüzünde gülmek olduğunu, bakınca bir yaşama ordusunun aydınlığa çıktığını, yer altı çevresinden bir çiçek gibi gelip, çıplak ayaklarla bir kartal gibi gidildiğini anlatıyor. şimdi bir pembeyi kovuşturduğunu, omzundan yukarıya üç kişinin saçları yüzünden deli olduğunu, bir karanfilin çok, bir karanfilin azala azala en saklı yerlerden en güzelliğin çıktığını, ansızın doğan hayvanlar gibi güzel olunduğunu dile getiriyor.