ahmet telli

henüz adını dahi bilmediğim lise yıllarımda, bir büyüğümden hediye kalan sayfaları sararmış varlık dergisi vesilesiyle tanıştık senle. o zamanlar sadece mısraların kadar bilmiştim seni. en sevdiğimdi gün biter gülüşün eklenir kimliğime. nasıl olmasın ki!?sonra internet sayesinde ve sonra başka bir gün, bir fuarda birebir tanıştık senle. uzun uzun sohbet ettik ve az kalsın unutacakken imzalatabildim bazılarını. şaşırmıştın; "bende bile bu sayılar yok, sen nasıl da buldun?" dedin ve gülüştük. hikâyesini dinledin. "kaça bırakırsın?" derken; "sende olmalarının bir sebebi varmış." dedin pazarlıktan vazgeçtin. yine gülüştük. "her daim böyle gülmelisin." d...