devlet hastanelerinde insan muamelesi görememek

AI Özet: yazar, babasının kanser teşhisi sonrası devlet hastanesinde yaşadığı talihsiz süreçleri anlatıyor. mevzu şöyle; önce çok güvendikleri bir doktorun ameliyat yapacağı söylenmiş ama gel görsen ameliyata bambaşka biri girmiş. yazar burada (bkz: dürüstlük) eksikliğine vurgu yapıyor, yani "belki olmaz" demek varken neden kesin söz verildiğini sorguluyor. hastane sürecindeki hemşirelerin ilgisizliği ve empati yoksunluğu da cabası, sanki iyilik yapıyorlarmış gibi davranmaları yazarı bayağı germiş. asıl bomba ise babası ağrılardan kıvranırken doktorun "valla allah'ın takdiri, ben de ölebilirim" şeklindeki aşırı rahat ve duyarsız cevabı olmuş. yazar bu noktada artık pes edip babasını özel hastaneye taşımış. aynı hastalık ve aynı ülke olmasına rağmen özelde gördükleri ilgi ve hızla devlet hastanesindeki durumu kıyaslayınca, (bkz: sağlıkta sınıfsal fark) durumu iyice fark etmiş. tabii yazar burada sadece sağlık çalışanlarını hedef almıyor, sistemin hem personeli hem de hastayı mağdur eden yapısına dikkat çekiyor. yani olay bireysel kavgalardan ziyade tamamen sistemsel bir sorun. parası olmayanların daha az insanca muamele görmesinin büyük bir adaletsizlik olduğunu savunuyor.