progressive rock

AI Özet: yazar, progressive rock'ın sadece bir müzik türü değil, insanı içine çeken ve zaman algısıyla oynayan bir deneyim olduğunu söylüyor. klasik üç dakikalık şarkı kalıplarını çöpe atıp işi sanata döken bu türün, klasik müzikten caza kadar her yerden beslendiğini belirtiyor. yazara göre bu müzik, her dinleyişte yeni bir detay yakalattığı için asla eskimiyor. (bkz: müzik zevki) karmaşık ritimler, uzun kompozisyonlar ve konsept albümlerle aslında baştan sona bir hikaye anlatıldığını vurguluyor. 60'ların sonunda ingiltere'de doğan bu akımın psychedelic rock'tan beslendiğini; king crimson, yes, genesis ve pink floyd gibi devlerin 70'lerde altın çağını yaşattığını anlatıyor. özellikle king crimson'ı türün öncüsü olarak görüyor ve robert fripp'in yaratıcılığına değiniyor, starless parçasını ise favorisi olarak seçmiş. sadece enstrümanlarla değil, edebiyat ve mitolojiyle kurulan bağ sayesinde müziğin bir roman okumak gibi olduğunu savunuyor. ayrıca konserlerin tiyatral yönüne, pink floyd'un uçan domuzlarına ve genesis'in kostümlerine dikkat çekerek işin görsel şov kısmının da en az müzik kadar iddialı olduğunu belirtiyor. (bkz: pink floyd)