babanın ölmesi

hayatta insanın başına gelebilecek en sessiz ama en gürültülü yıkım.gittiğinde sadece bir insanı kaybetmiyorsunuz; çocukluğunuzun çatısını kaybediyorsunuz. rüzgar estiğinde, fırtına koptuğunda arkasına saklanacağınız o gölgenin artık olmadığını bilmek, insanı hayatta ilk defa tamamen çıplak ve savunmasız bırakıyor.insan babası ölünce büyümüyor aslında, birden yaşlanıyor. o son nefes odadaki havayı terk ettiği an, sırtınıza öyle bir yük biniyor ki doğrulamıyorsunuz. artık kime "baba" diyeceğinizi bilememenin, sırtınızı yaslayacak o dağın un ufak olmasının çaresizliği bu.en çok da ne koyuyor biliyor musun? evdeki o sessizlik. onun oturduğu koltuğun boşluğu, kapı çalınca "belki odur" diye ...