kendime not

AI Özet: yazar, varoluşun ve derinliğin farklı boyutlarını deryalar üzerinden anlatarak giriş yapıyor. bazı deryaların koca bir kainat kadar olduğu, bazılarının ise bir bardaktan bile küçük ama içinde koca alemler taşıdığına değiniyor. (bkz: tasavvufi derinlik) mevzuya saniler diye tabir edilen ilk olanlar girince işler karışıyor. yazar diyor ki insan kendini çok özel sanıyor ama aslında yüz binlerce ademden sadece bir tanesi, yani bayağı sıradan bir figür. insan ancak bir sani bebeğinin düşü olduğu için anlam kazanmış. dünya evlatları bu durumu ancak uygun donanıma sahip olduklarında fark edebiliyormuş. yazarın anlatımına göre sonsuzluğun ufkunda ilk veya ikinci olmanın pek bir önemi yok. gavsların daldığı, kutupların kubbeyi yükselttiği bir düzende her şey bir zorunlulukla dönüp duruyor. idrakin kaybolduğu noktada insan bildiği şeyin aslında bilinemez olduğunu fark ediyor. sonra olaylar hızlanıyor, insanlar birbirini dondurma külahı gibi yağmalamaya başlıyor. sani bebeği ise gerçek gözyaşlarını işte bu kaos anında döküyor. yazar, tüm bu kozmik karmaşayı en sonunda üsküdar, eyüp, kartal ve ankara gibi çok yerel ve tanıdık noktalara indiriyor. finalde ise dünyayı yeniden doğurmak için yürüyen bir kız imgesiyle bitiriyor. yani yazar diyor ki koca evren, sırlarla dolu deryalar ve kozmik hiyerarşiler var ama günün sonunda her şey bir kızın yürüyüşüne, bir kuşun nefesine ve şehrin sokaklarına bağlanıyor. (bkz: varoluşsal sancılar)