sadri alışık

AI Özet: yazar, sadri baba'nın o kendine has, hem sokak ağzını hem de derin edebiyatı harmanladığı tarzına bayılıyor. adamın öyle bir hitabeti var ki, bir yandan "ayna fukarası" diye takılırken diğer yandan aşkın banka cüzdanında değil kalplerde yaşadığını anlatıp bizi duygusallaştırıyor. yazarın gözlemlerine göre sadri alışık'ı asıl özel kılan şey, o ağır hüzün yüklü ses tonu. (bkz: ses tonu) özellikle melodram filmlerindeki o gariban, hırpani ama altın kalpli karakterleri tam oturtmuş. genelde senaryo şöyle işliyor; sadri baba bir şekilde hayata küsmüş bir genç kızı kurtarıyor, onu kendi viranesine götürüp insaniyetle, sevgiyle iyileştiriyor. yazar, karakterlerin isimlerinin genellikle yönetmen osman fahir seden'e selam çakmak için osman seçildiğine dikkat çekmiş. filmlerdeki o klasik döngü belli; önce kahvede pinekleyip aşk acısı çeker, sonra bir şekilde işler karışır, en sonda da ameliyat parası bulunamadığı için dram tavan yapar. yazar, berduş görünümlü bir adamdan böyle yüksek perdeden edebiyat parçalaması çıkmasının yarattığı tezatlığın filmleri daha izlenir kıldığını belirtiyor. kısacası sadri alışık, hem argoyu hem de efkarı aynı potada eritmiş gerçek bir usta diye özetliyor.