babalar günü

bunca yıl boyunca onu hep dimdik gördüm. düştü, kalktı, borç ödedi, sustu ama hiç ağlamadı. ben de çocuk aklımla babaların ağlamadığına inanarak büyüdüm.sonra 4 ay önce, hayatımın en sessiz ama en gürültülü anlarından biri yaşandı. gözlerinden yaşlar süzülüyordu. ilk başta anlam veremedim. sanki yıllardır tanıdığım adam gitmiş, yerine tüm yüklerini artık taşıyamayan başka biri gelmişti.hiç düşünmeden sarıldım. o an birlikte ağladık. ama benim gözyaşımın sebebi sadece onun ağlaması değildi. içimde çok derin bir yer kırıldı. çünkü ilk kez babamın da yorulabildiğini, korkabildiğini, incinebildiğini gördüm.çocukken insan babasını bir dağ sanıyor. meğer dağların da içinde sessiz sessiz çatla...