resmin osmanlı'daki zorlu yolculuğu

AI Özet: yazar diyor ki osmanlı saraylarında mimari ve hat gibi işler uçmuş ama resim konusu biraz sıkıntılıymış. fatih sultan mehmet bellini'ye portre yaptırıp bir kıvılcım çakmış ama sonrası tam bir (bkz: üvey evlat) hikayesi; resim sanatını uzun süre kimse pek takmamış. olaylar ancak 1700'lerde avrupa'dan gelen elçilerin ressamlarıyla tekrar hareketlenmiş. asıl kırılma noktası ise üçüncü selim'in mühendishane-i berri-i hümayun'u açmasıyla olmuş. yazar burada dikkat çekiyor; teknik çizim ve kroki öğrenen askerler aslında farkında olmadan resim sanatının temelini atmışlar. ferik ibrahim ve tevfik paşalar gibi asker ressamlar bu işin öncüleri olmuş. sonra sahneye ikinci mahmut çıkıyor ve adam resmen yenilikçilikte zirve yapmış. sadece portre yaptırmakla kalmamış, tablolarını devlet dairelerine astırarak resme siyasi bir meşruiyet ve kurumsallık kazandırmış. bu sayede eğitim için avrupa'ya öğrenci gönderilmeye başlanmış. yazarın bahsettiği o efsane üçlü olan osman hamdi bey, şeker ahmet paşa ve süleyman seyyid ile beraber türk resim sanatı gerçek anlamda vites yükseltmiş. şeker ahmet paşa doğayı, süleyman seyyid natürmortları, osman hamdi bey ise insanı ve düşünceyi işlemiş. özellikle osman hamdi bey'in sanayi-i nefise mektebi'ni kurması ve müzecilikle ilgilenmesi, bugünkü güzel sanatlar akademisi ve arkeoloji müzesinin temellerini atmış. yani özetle resim sanatı osmanlı'da önce dışlanmış, sonra askeri tekniklerle girmiş, en son da kurumsallaşarak sanatçıların elinde çiçek açmış.