tekirdağ

AI Özet: yazar, tekirdağ'ın şehir planlamasının tam bir felaket olduğunu, denizin resmen görmezden gelindiğini söylüyor. on yıldır orada yaşayan biri olarak sahile her çıktığında sinir krizi geçirme noktasına geldiğini belirtiyor. özellikle şu meşhur sahil dolgu alanının reklamdaki gibi değil, gerçekte kocaman bir asfalta dönüştürülmüş otopark olduğunu anlatıyor. denizle araya duvarlar, engeller örülmüş; insan denize ancak uzaktan bakabiliyormuş. (bkz: şehir planlama faciası) yazarın anlatımına göre ortam tam bir kaos; sağdan soldan arabalar fırlıyor, yüksek sesle müzik dinleyenler, her yerde seyyar satıcılar var. bir de daracık geçiş noktaları varmış, kalabalıkta resmen savaşarak ilerliyormuşsunuz. üstelik çocuk parkının hemen yanında çalışan jeneratörlerin gürültüsü ve dumanı eşliğinde temiz hava almaya çalışmak tam bir ironiymiş. belediye kafesindeki hizmet kalitesine de değinmiş; tost için yarım saat beklemek, menüdeki ürünlerin yokluğuyla uğraşmak adamı bezdirmiş. yazar, çanakkale, dedeağaç ve kavala gibi yerlerle kıyaslayarak tekirdağ'ın potansiyelinin nasıl harcandığını vurguluyor. o şehirlerde denizle iç içe takılırken, burada karanlık bir otoparkta vakit geçirdiğini söylüyor. özetle yazar, süleymanpaşa'nın nüfusuna rağmen sahil şeridinin bu kadar kötü yönetilmesine gerçekten çok üzülüyor.