sözlükçülerin favori müzik albümleri

AI Özet: yazar, sözlükçülerin müzik zevkini anlatırken mevzuyu bir anda klasik müziğin derinliklerine, özellikle de yaylı çalgılar dörtlüsüne çekmiş. adam resmen müzik tarihi dersi veriyor. önce canzona'lardan başlayıp trio sonat'lara, oradan da oda müziğinin nasıl şekillendiğine dair bir yolculuğa çıkarıyor bizi. özellikle viyola ile ilgili kısımlar çok eğlenceli; enstrümanın eskiden nasıl dışlandığını, beceriksizlerin ellerine kaldığını (bkz: fasulyeden çalgı) ve ancak telemann ile biraz olsun haysiyet kazandığını anlatıyor. ama asıl kırılma noktası haydn'da olmuş. yazar diyor ki haydn, viyolayı dublörlükten kurtarıp merkeze koyarak orkestraya bambaşka bir hava katmış. eskiden kemanların tek başına şov yaptığı, diğerlerinin sadece eşlik ettiği o sıkıcı yapı gitmiş, yerine karşılıklı sohbet eden enstrümanlar gelmiş. sonat formunun nasıl evrildiğini, haydn'ın temaları nasıl zerreciklerine ayırıp yeniden birleştirdiğini ve araya menuet ekleyerek geçişleri yumuşattığını detaylandırıyor. özetle yazar, haydn'ın op. 54 ve op. 76 gibi eserlerinin hala taş gibi olduğunu, o akışkan ve beklenmedik yapısıyla insanı yakaladığını belirtiyor. (bkz: müzikoloji kasmak)