sözlükçülerin favori müzik albümleri

AI Özet: yazar mevzuya direkt caz albümleriyle girmiş, bildiğin müzik listesi üzerinden bir hayat dersi veriyor. sonny rollins'in village vanguard albümünden bahsederken piyanonun yokluğunu "yağsız yemek" gibi derinlik katan bir unsur olarak tanımlamış. albert ayler'ın spiritual unity albümünü ise öyle bir anlatmış ki, müzikten ziyade bir aygırın böğürmesini dinliyormuşuz gibi hissettiriyor; yani tamamen ilkel ve omurilikten gelen bir vahşet söz konusu (bkz: free jazz). ornette coleman'ın the shape of jazz to come albümünü ise bu işlerin şahı olarak görüyor, özellikle lonely woman parçasına bayılmış. araya bir tane de (bkz: yalçın küçük) sıkıştırmış; adamın caz çalan radyoyu kapatma huyuna ve "caz çalan devrimci olmaz" kafasına sağlam bir gönderme yaparak, bu müzikal körlüğe acımış. john carter ve bobby bradford ikilisini zeki & metin kıvamında bulmuş, castles of ghana albümünü ise hayali yerler sözlüğü gibi kendi mitolojisini kuran bir iş olarak tanımlamış. cecil taylor'ın silent tongues albümüne gelince, orada artık piyano çalmak değil, piyanoyu tokatlamak ve kırbaçlamak durumu var; tam bir barbarlık diyor. son olarak da bu tarz müzikleri yapabileceğini sananlara "hadi deneyin de aradaki uçurumu görün" diye meydan okuyor.