kilo vermek isteyenlere tavsiyeler

AI Özet: yazar, 36 bedenle 46 beden arasında gidip gelmiş biri olarak, kilo vermek isteyenlere zekalarına hakaret etmeyen tavsiyeler veriyor. doktor olmadığını, kendi deneyimlerinden yola çıkarak yazdığını ve tıbbi bir tavsiye olmadığını, sorumluluk kabul etmediğini özellikle belirtiyor. öncelikle, spor yapmadan da kilo verilebileceğini, hatta kendisinin de bu şekilde çatır çatır kilo verdiğini söylüyor. bu işin büyük kısmının mutfakta bittiğini vurguluyor. ancak fit görünmek, sarkmamak ve yaş ilerledikçe kas kütlesini korumak/artırmak için sporun önemli olduğunu belirtiyor. yani sporun zayıflamak için değil, dinç olmak ve güçlenmek için yapılması gerektiğini savunuyor. eğer çocukluktan beri kiloyla uğraşıyorsanız ve (bkz: yo-yo diyet)lerle bir zayıflayıp bir şişmanlıyorsanız, her şeyi bırakıp önce konuyu içerden çözmeye odaklanmanızı öneriyor. yazar, obez olmayı bile deneyimlediğini ve bu sürecin asıl meselenin "neden yemek yediğimiz" sorusunda gizli olduğunu anlamasını sağladığını belirtiyor. eğer yemek, alamadığınız sevginin yerini tutuyorsa, o kiloların gitmeyeceğini, gitse bile geri geleceğini çünkü sevgi ihtiyacının bitmeyeceğini ve yemeklerin yine löp löp yuvarlanacağını ifade ediyor. yemekle ilişkinizi düzeltmenin önemine dikkat çekiyor ve bu süreçte kilo almanın bile bir iyileşme dönemi olabileceğini söylüyor. terapi desteği almanın şahane olacağını, öz şefkat ve (bkz: mindfulness) çalışmaları yapmanın faydalı olacağını belirtiyor. vücutla savaşmak yerine onunla birlikte ilerlemeyi öğrenmenin uzun zaman aldığını, sürekli kendi üstüne yürümenin (bkz: akıncı birliği) gibi "kahrol düşman, al sana bomba" der gibi spor veya diyet yapmanın kortizol hormonunu coşturduğunu ve bunun da kilo verememeye, sporun bazen ters tepmesine ve vücudun zarar görme riskine yol açtığını açıklıyor. kilolu halini anlayarak başlamanın zorunlu olduğunu, kimsenin tembellikten veya aptallıktan şişman olmadığını vurguluyor. iğrenç endüstri diliyle travmatize olmuş bedene sevgi gösterilmesi gerektiğini, kilolu olmanın ya fiziksel ya psikolojik ya da ikisinin kombinasyonu sebepleri olduğunu, bunların bahane değil haklı sebepler olduğunu belirtiyor. tüm kan ve hormon testlerinin yaptırılmasını tavsiye ediyor. özellikle kadınlarda alt ve üst beden arasında belirgin beden farkı varsa, bir kalp damar cerrahına giderek kasıktan damarlara baktırılmasını, (bkz: lipödem) veya (bkz: lenfödem) ihtimalinin olabileceğini belirtiyor. spor salonunda asla utanılmaması, mahcup hissedilmemesi ve (bkz: fat shaming) yapanların gözünün yaşına bile bakılmaması, derhal ağızlarının payının verilmesi gerektiğini söylüyor. kendisi için sağlıklı bir adım atmaya giden, hayatını değiştirme iradesi gösteren birinin hikayesini ve nelerle savaştığını bilmeyen bazı hanzo trainer'ların etrafta gezdiğini belirtiyor. kimsenin kilonuzla ilgili kötü hissettirmesine izin verilmemesi gerektiğini vurguluyor. destekleyen, çabayı onurlandıran, hikayeye yargıyla değil merakla yaklaşan pırıl pırıl hocalar olduğunu, onları bulup onlardan yardım istenmesi, ilham alınması, neler yaptıkları ve nasıl beslendikleri hakkında sorular sorulması gerektiğini ifade ediyor. kendiyle kavgası olmayan insanların başkalarını aşağıya çekmeye çalışmayacağını, kendisinin de fıstık gibi kızlar tarafından yargılanmaktan çekindiğini ancak en güler yüzlü ve tatlı olanların hep onlar olduğunu ironik bir şekilde belirtiyor. son olarak, protein konusunun biraz karışık olduğunu, bazı uzmanların mevcut kiloyla eşit protein alınması gerektiğini söylediğini belirtiyor. yani 90 kiloysa... (burada entry kesiliyor)