japonya

AI Özet: yazar, japon masonluğunun türkiye'deki gibi yaygın bir konferans geleneği olmadığını belirtiyor. localarda daha çok idari işlerin, yani aidatların, bütçenin, yardım faaliyetlerinin, üye kabullerinin ve terfilerin görüşüldüğünü söylüyor. eğitim veya entelektüel içeriklerin ise aylık değil, dönemsel veya özel etkinlikler şeklinde gündeme geldiğini ekliyor (bkz: business/ritual meeting). yardım faaliyetlerinin ön planda olduğunu, bunların yıllık kermesler ve kyoto'daki bir göz bankasına yapılan yardımlar gibi etkinliklerden oluştuğunu belirtiyor (bkz: events). loca toplantılarının her locanın kendi takvimine göre ayda bir veya iki kez yapıldığını, örneğin yokohama 1 numaralı far east locasının her ay ilk cumartesi öğleden sonra, 2 numaralı tokyo masonic locasının ise her ay ilk perşembe akşamı toplandığını örnek veriyor. isteyenlerin japonya büyük locasının resmi web sitesinden toplantıları takip edebileceğini de ekliyor (bkz: lodges). yazar, japon masonluğunun kırmızı ve mavi locaları japon mevzuatında birleştirebildiğini ilginç buluyor. japon medeni kanunu ve dernekler kanunu'na (bkz: act no. 48 of 2006) göre kurulan derneğin, 2 numaralı tokyo mason locası (bkz: mavi) ve tokyo iskoç riti (bkz: kırmızı) organlarının her birinden 3'er üye gönderdiği mütevelli heyeti tarafından yönetildiğini belirtiyor. bunun yıllar önce türk masonluğunun yaptığı bir konkordato (bkz: 18 nisan 1966) ile benzerlik taşıdığını, maşrık-ı azam-ı osmani ile başlayan yanlış düzenin bu şekilde düzeltildiğini ve 33. derece ile ilk 3 derecenin ortak bir noktada buluştuğunu ifade ediyor. ancak yazar, japonya'da masonluğun osmanlı'daki gibi hem entelektüel ağ hem de siyasal sığınak işlevi görmediğini vurguluyor. çünkü japon modernleşmesinin, jön türk-masonluk benzeri bir alternatif meşruiyet ağı üretmediğini söylüyor. osmanlı'nın jön türkleri gibi "westernizers" olarak tabir edilen yogakuşaların, batı düşüncesini "geri kalmış bir imparatorluğu kurtarma" aracı olarak görseler de, avrupa'dan döndüklerinde "muhalif" değil, doğrudan devletin kurucu kadroları haline geldiklerini (bkz: meiji restoration) belirtiyor. osmanlı'daki jön türklerin ve ittihat ve terakki kadrolarının ise büyük ölçüde merkezi iktidarla çatışma içinde, sürgün, muhalefet ve gizli örgütlenme koşullarında yetiştiğini açıklıyor. avrupa'daki eğitim ve fikri dolaşımın, osmanlı'da devletin bilinçli bir modernleşme isteğinden ziyade, otoriter yönetimin ürettiği siyasal tıkanmanın sonucu olduğunu belirtiyor. bu nedenle jön türklerin, devleti içeriden dönüştüren teknokratlar olmaktan çok, rejimi zorlayarak veya tasfiye ederek iktidara geldiklerini söylüyor. japonya'da modernleşmenin devlet merkezli ve yukarıdan aşağı ilerlediğini, osmanlı'da ise yarı-sürgün, yarı-muhalif bir ortamda geliştiğini belirtiyor.