cahit zarifoğlu

parça başı dikişlerden, bölük pörçük hâtıralardan, bir gün olsun günyüzü görmemişliğin günlüklerinden ibaret yaşamak kitabını şöyle kapatır.1979 ankara 11 ekimyeryüzü göz kapağını kaldırmış gibi dağla o koyu bulut arasında güneşi kocaman yuvarlak ve kırmızı gördüğüm vakit evrenin bakan gözü gibi düşünüyordum şekillerin ve renklerin ne kadar çok ve oyalayıcı olduğunu.toprağın yüzündenköpüren şaraptanyollara ağaçlar gibidevrilen kadındanve köpüren şaraptanakıl çelen çocuktanyol kesenkol bağlayansoğuk ayrandan etli aşdanellerini çektilercanlarını alıkoydularbir yakan suyla yıkanıpdost yüzüne bakmaya koyuldularonlar ki onlar kitenlerinedünyayı tattırmadılarşimdi içtikleribir hayranlık selid...