muhlis berberoğlu

AI Özet: yazar eskiden türkülerle pek arasının olmadığını, çocukken annesinin ege türkülerine maruz kaldığını ama zamanla rock ve özgün müzik gibi farklı sulara yelken açtığını anlatıyor. türküler onun için hep arkadaş ortamında eşlik edilen şeylerken muhlis berberoğlu ile tanışınca işler değişmiş. yazar diyor ki bu adam sadece saz çalmıyor, türkülerin ruhunu ve derinliğini resmen hissettiriyor. hatta muhlis berberoğlu'nu türkülerin david gilmour'u olarak tanımlamış, öyle yani. şu an stüdyo mutfağı albümünü dinlediğini, enstrümantal olması sayesinde kelimelere ihtiyaç duymadan müziğin akışına kapıldığını belirtiyor. berberoğlu'nun geleneksel kalıplara sıkışmayıp kendi müzikal dilini katması, doğaçlamaları ve makam geçişleri yazarı mest etmiş. kendisi progresif müzik sevdiği için, sabrı ödüllendiren ve insanı yolculuğa çıkaran bu tarzı muhlis berberoğlu'nda da bulmuş. bu yüzden ona kendi içinde (bkz: progresif türkücü) lakabını takmış. türkülerin peşrevleri ve teslimleri sayesinde zamanın yavaşladığını, müziğin bir halk ezgisinden çıkıp insanın iç dünyasına yapılan bir yürüyüşe dönüştüğünü söylüyor. kısacası yazar, muhlis berberoğlu sayesinde türkülerle yeniden barışmış ve derin bir müzikal haz yakalamış.