balıkesir

AI Özet: yazar, moda sahilinde çocukluk arkadaşıyla karşılaşıp eski günlere daldığını anlatıyor. balıkesir'de geçen çocukluğunu ve gençliğini öyle bir tasvir etmiş ki, okurken insanın içine bir (bkz: melankoli) çöküyor. tren garının seslerini büyük hayatların müjdecisi sanmış ama aslında o trenlerin insanı pek de uzağa götürmediğini fark etmiş. şehirdeki anafartalar ve milli kuvvetler caddelerini, şehrin omurgası değil de tıkanmış damarları gibi gördüğünü belirtiyor. kuva-yi milliye meydanı ise onun için sadece bir bekleme salonuymuş; herkes bir yerlere gidiyor ama kimse gerçekten varmıyor. saat kulesinin bile zamanı ilerletmekten çok oyalanmak için döndüğünü düşünüyor. yazarın gözünde balıkesir, depresyonla ayrılmaz bir ikili oluşturmuş. eskiden tarımıyla sanayisiyle ağırlığı olan bir yerken, zamanla ne tam şehir ne de tam kasaba olabilmiş, arada kalmış bir yapıya bürünmüş. bunu ortaokulda aniden boy atan ama sonra büyümesi duran o arkadaşa benzetmiş; eşiğe gelmiş ama kapıyı açamamış. yine de höşmerimi ve ayranıyla şehri sevdiğini, o tam olamamışlık halinin verdiği tuhaf bir huzur olduğunu söylüyor. hayatının sonunda belki yine oraya döner, kendi bahçesinde yarım yamalak da olsa keyifler sürer diye hayal kuruyor.