cannes film festivali

AI Özet: yazar diyor ki cannes film festivali dediğin yer aslında bir nevi alkış şovuna dönüşmüş durumda. filmin kalitesinden ziyade o meşhur ayakta alkışlama ritüeli ön planda. yazarın iddiasına göre bu durum tamamen bir prestij ve hiyerarşi meselesi. ön sıralarda oturan zenginler ve ünlülerin başlattığı alkış tufanına, arkadakiler de (bkz: sürü psikolojisi) etkisiyle otomatik olarak katılıyor. yani film aslında kötü olsa bile kimse ayıp olmasın diye yerinden kalkmadan duramıyor. yazar buna örnek olarak coppola'nın megalopolis filmini veriyor; film 7 dakika alkışlanmış ama sonra hem eleştirmenler gömmüş hem de gişede çakılmış. belli ki millet filme değil, yönetmenin ismine saygı duruşu yapmış. (bkz: nuri bilge ceylan) gibi isimlerin filmlerinin de dakikalarca alkışlandığını, hatta rekorun pan's labyrinth filminde olduğunu belirtiyor. işin komik tarafı, bazı oyuncuların bu bitmek bilmeyen alkışlar sırasında yüzlerini buruşturması veya adam driver gibi isimlerin sıkılıp sigara yakmaya başlaması. yazarın gözlemlerine göre artık filmlerden çok bu alkış süreleri yarışır hale gelmiş. haberlerde gördüğümüz o on iki dakika alkışlandı muhabbetleri aslında filmin sanatsal değerinden çok festival ekonomisinin ve sosyal medya şovlarının bir parçası.