öğrenildiğinde ufku iki katına çıkaran şeyler

AI Özet: yazar, insanın ben artık aydınlandım, her şeyi çözdüm dediği an aslında en büyük tuzağa düştüğünü anlatıyor. buna spiritüel ego diyor ve durumu ipek giysili hırsıza benzetiyor. normal ego dediğimiz şey kaba saba, para pul veya statü peşinde koşan, niyetini belli eden bir tip. onu fark etmek ve alt etmek kolay çünkü karşımızda bildiğimiz bir hırsız var. ama spiritüel ego çok daha sinsi. kişi meditasyonlar yapıp, inzivaya çekilip dünyevi hırsları bıraktığını sanırken aslında egosu sadece kıyafet değiştirmiş oluyor. (bkz: spiritüel ego) yazara göre, ben çok mütevazıyım ya da herkesten daha farkındalıklıyım diye düşünmek, egonun en rafine ve tehlikeli hali. yani insan kendini arındığını sanırken aslında manevi bir üstünlük kompleksi inşa ediyor. hakikat arayışı normalde insanı etiketlerden kurtarması gerekirken, bu durum yeni bir elitizm kalkanına dönüşüyor. hatta yazar, hiçlik fikrinin bile bir mülkiyet nesnesi haline getirilebileceğini, ben herkesten daha iyi hiçlik halindeyim demenin tam bir illüzyon olduğunu belirtiyor. sonuç olarak, ulaşılan soyut mertebelerle gurur duymak sadece süslü bir sığlık yaratıyor ve kişi farkındalık kazandığını sandıkça aslında kendi hapishanesini kutsal taşlarla örüyor.