neden

neden insan en çok iyi niyetiyle sınanıyor, bunu hiç anlayamadım. birine gerçekten değer verdiğinde, elinden geldiğince kırmamaya çalıştığında, her şeyi içinde tutup alttan aldığında sanki hayat dönüp dolaşıp yine en çok seni yoruyor. insan bazen düşünüyor; bu kadar kırgınlık nasıl birikti içimizde diye.halbuki çoğumuzun isteği çok büyük şeyler değil. biraz huzur, biraz anlaşılmak, yanında kendin gibi olabildiğin birkaç insan… insan öyle büyük mucizeler beklemiyor aslında. ama günün sonunda bakıyorsun, herkes bir şekilde yorulmuş. kimisi belli ediyor, kimisi sessizce taşıyor.neden insanlar birbirinin yarasını çoğaltıyor mesela? zaten hayat yeterince ağır değilmiş gibi neden bir de birbi...