tünel

AI Özet: yazar, tünel'de oturduğu zamanları anlatıyor. kumbaracı yokuşu'nda bir çatı katında yaşadığı bu dönemin hayatının en "romanesk şıklığa" sahip zamanları olduğunu belirtiyor. dünyanın londra'dan sonra en eski metrosu olan, 17 ocak 1875'te kurulan ve 555 metre uzunluğundaki tünel'e binmek, onun için keyifli bir ritüelmiş. yazar, karaköy ve beyoğlu arasında tramvaya binmek zorunda kalanların, aslında 151 yıllık bir geleneğin yükünü omuzlarında taşıdığını düşünüyor. eğer 1867 yazının o "cehennem gibi sıcak" günlerine gidebilselerdi, "yüksek kaldırımın çok dik ve bakımsız yokuşlarında paçalarından ter damlayarak" çıkan insanların yaşadığı eziyeti anlayıp, bu duruma son veren fransız mühendis eugene henri gavand'a ve nafia nazırı davut paşa'ya bir rahmet okumadan tünel'e binmezlerdi diyor. ona göre bu bir buçuk dakikalık yolculuk, aslında bir zaman tüneli deneyimi sunuyor. ancak yazar, geçmiş, bugün ve gelecekten oluşan zamanı içselleştiremediğini, hayatının koşuşturmacasında sadece ortasından geçip gittiğini fark ettiğini söylüyor. mesela, semtlerindeki elektrik malzemeleri satan dükkanın çalışanı ahmet'in yaşadığı bir olayı örnek veriyor. ahmet'in, karşılığı olmayan bir çek yüzünden sinirlenip saray muhallebicisi'nde kazandibi yediğini ve bu durumun tüm ödeme dengesini alt üst ettiğini anlatıyor. ahmet'in tünel'e binerken "ayakta uyur bir halde camdan dışarı baktığını" ve ne davut paşa'nın ne de 6 temmuz 1943'te kopan kayış yüzünden ölen kontrol memurunun ruhlarının ahmet'in içinden geçen bir dua ile şad olmadığını belirtiyor. yazar, ölen kontrol memurunun ilginç bir hikayesini de paylaşıyor: hüseyin rahmi gürpınar'ın tünel'de unuttuğu, "kesik başın esrarını" yazdığı roman taslaklarının olduğu defteri saklamış ve uzun süre almaya gelmeyince bizzat heybeliada'daki evine götürmüş. yazar, bu "kırmızı, kısa ama nedense ruhu kilometrelerce uzunluğundaki" tünelin, karaköy'den binenleri "olağanüstü güzellikte bir meydana" çıkardığını söylüyor. bu meydanı, "paris'in üzerinden spatulayla alınmış bir parça kremanın, paris'e ait ancak istanbul'a sürülmüş bir katmanı" gibi "ihtişamlı ve leziz bir pasta"ya benzetiyor. (bkz: tünel meydanı) (bkz: kumbaracı yokuşu)