siyonizm

AI Özet: yazar, siyonizm'in 19. yüzyılın seküler milliyetçilik akımlarından doğduğunu ve yahudiliği bir inanç topluluğundan çıkarıp bir ulus/etnisite formuna soktuğunu belirtiyor. eskiden tanrı'nın kendilerini topraklarına döndürmesini pasifçe beklerken, siyonizm ile yahudilerin kendi kaderlerini tayin edip aktif olarak o topraklara gittiklerini söylüyor. yazara göre, musa'nın akhenaton uyarlaması olması gibi tartışmalar, artık yahudiler için varoluşsal bir kriz yaratmıyor. çünkü bağ teolojik olmaktan çıkıp politik ve kimliksel bir hal almış. modern dünyada rasyonalizm ve bilimin dinî mitleri zayıflatmasıyla toplumların bir arada durması için yeni "tutkallar"a ihtiyaç duyulduğunu ve siyonizm'in bu boşluğu doldurduğunu ifade ediyor. tanrı'ya inanmayan ama "israil ulusunun bir ferdi" olduğunu söyleyen bir kimliğin inşa edildiğini vurguluyor. musa'nın mitolojik kökenleri veya ahenaton'dan esinlenmesi gibi bilgilerin, bir siyonist için sadece kurucu babaların kullandığı sembolik bir araçtan öteye geçmediğini belirtiyor. siyonizm'in dini metinleri ilahi bir emir olmaktan çıkarıp ulusal bir tapu senedi veya edebi miras haline getirdiğini, dolayısıyla torah'ın hatalı veya uydurma çıkmasının üzerine kurulu felsefeyi (ulus-devlet) artık çökertemediğini söylüyor. yazar, siyonizm'in yahudiliği "metafizik bir risk" olmaktan çıkarıp "fiziksel ve politik bir gerçeklik" haline getirdiğini ve en ateist yahudinin bile "musa'ya inanmıyorum ama bu topraklar benim tarihsel hakkım" diyebildiğini ifade ediyor. yahudilikte kimliğin, hristiyanlık veya islam'daki gibi sadece bir "ikrar" meselesi değil, bir soy meselesi olduğunu belirtiyor. bir müslümanın ateist olduğunda genellikle islam dairesinden çıktığını hissetmesine rağmen, bir yahudi için ateizmin "yahudi" olma vasfını düşürmediğini vurguluyor. bu yüzden israil'deki yahudilerin yaklaşık %50'sinin kendini seküler/hiloni olarak tanımladığını ve bunların büyük bir kısmının agnostik veya ateist olduğunu ekliyor. 20. yüzyılda yaşanan travmanın, yahudi düşünce dünyasında teolojik bir kırılma yarattığını ve "her şeye gücü yeten ve müdahale eden bir tanrı" figürünün inandırıcılığını yitirdiğini belirtiyor. siyonizm'in, dinin boşalttığı yeri bir teselli ve sığınak olarak doldurduğunu ve "tanrı bizi kurtarmadı, o halde biz kendimizi kurtaracağız" düşüncesinin ateizmi kitleselleştirdiğini söylüyor. son olarak, yahudiler arasında ateizm oranı yüksek olsa da, dini ritüelleri "kültürel bir gelenek" veya "aile yadigarı" olarak devam ettirme eğiliminin çok güçlü olduğunu belirtiyor. ateist bir yahudinin şabat yemeğine oturmasının veya bayramı kutlamasının nedeninin tanrı emrettiği için değil, "halkının bir parçası" olduğu için olduğunu, yani dinin tamamen folklorik bir öğeye dönüştüğünü ifade ediyor. (bkz: pilpul) geleneğinin de bu kültürel bağlamda önemli olduğunu ima ediyor.