iş hayatına dair acımasız gerçekler

AI Özet: yazar, iş hayatının aslında hayatın ta kendisi olduğunu, günde en az 10 saatimizi geçirdiğimiz bu yerin hayatımızın yarısını oluşturduğunu belirtiyor. iş hayatının temel kaidelerini anlamak için çok çalışmaya gerek olmadığını, ortalama bir zekaya ve sınıf bilincine sahip herhangi birinin, birinin emri altında minimum 3 ay çalışarak bu gerçekleri kavrayacağını söylüyor. ilk olarak, iş hayatında sadece patron ve işçi olduğunu vurguluyor. aradaki müdür, şef, uzman gibi tüm unvanların, insanların kendilerini kandırmaları, patronların ise sürüyü bölüp sorumluluk yükünü azaltmaları ve denetlenebilirliği artırmaları için icat edilmiş "ıvır zıvırlar" olduğunu dile getiriyor. iş hayatını tek tanrılı bir dine benzetiyor ve tanrısının patron olduğunu belirtiyor. bu durumu bilerek müdür olanların başarılı olacağını, kabul edemeyenlerin ise zor duruma düşeceğini ekliyor. ikinci olarak, insanların "ekmek parası" için çalıştığını, kariyer denen şeyin ise bir yanılsama olduğunu ifade ediyor. kariyeri, (bkz: hamster)in önünde asılı duran peynire benzetiyor. eğer birisi 3 yıllık çalışma hayatında, sizin 10 yıllık kariyerinizin sonunda kazandığınızdan daha çok maaş alıyorsa, onun sizden daha iyi kariyer yaptığını söylüyor. şirketin, kurumsallığın, şirket arabasının sınıfının veya öğle yemeğinde tabağa domates alınan salata barının hiçbir öneminin olmadığını belirtiyor. yan hakların gerçek hak olmadığını, hakkın para olduğunu ve her şeyin asgari seviyede olduğu durumda maaşın iyi olmasının kariyerin daha iyi olduğu anlamına geldiğini savunuyor. havalı olanın çok para kazanan olduğunu, öğle yemeğini (bkz: mezzaluna)'da yiyip (bkz: setcard)'la ödeyenin olmadığını ekliyor. üçüncü olarak, herkesin yerinin dolacağını ve hiç kimsenin vazgeçilmez olmadığını belirtiyor. yıllarını verdiği pozisyona yeni birinin alınıp 3 ayda o işi kotaracak hale getirileceğini söylüyor. cerrahi veya pilotluk gibi ekstrem derecede standartlaşmış işler hariç, akıllı bir insanın 6 ayda ortalama seviyede yapamayacağı bir iş olmadığını düşünüyor. işlerin mükemmeliyetle değil, ihmal ve optimizasyonla yürüdüğünü ifade ediyor. bu yüzden egoyla inatlaşmamak gerektiğini, işçinin egosu değil, sabrı ve aklı olması gerektiğini, eğer ego da varsa o kişinin artık işçi değil patron olacağını dile getiriyor. dördüncü olarak, her hatanın telafi edileceğini söylüyor. doktorlar ve imalat sektöründeki teknik elemanlar hariç, masa başında veya hizmet sektöründe çalışan hiç kimsenin işinin somut bir karşılığı olmadığını, bunların modern dünyanın icat ettiği hayali pozisyonlar olduğunu belirtiyor. herkesin her hatasının minimum zararla telafi edileceğini, çünkü ortada fiziksel bir ürün olmadığını, yapılan yanlışın fiziksel ağırlığının olmadığını ve vura kıra, kese kese düzeltilmesi gereken bir şey olmadığını ekliyor. son olarak, patronların tüm bunları bildiğini, bilmezlerse de tecrübe ederek öğreneceklerini belirtiyor. başımızda bir patron olmasının tesadüf olmadığını, ya hepsini bilecek imkana sahip olduğunu ya da zorlukları göze aldığını ifade ediyor. patronun patron olduğunu ve patronluğun gerektirdikleri olduğunu, her patronun biraz "zorlayıcı" olduğunu çünkü ne yaparsa yapsın zaten "çok iyi" olduğunu belirtiyor.