hiçbir sorun olmadığı halde mutlu olamamak

AI Özet: yazar, konuyu endokrinoloji laboratuvarına çevirenten rahatsız olup mevzuya freestyle girmiş. diyor ki bu mutluluksuzluk meselesi aslında çok eski bir hikaye; homo erectus zamanında da vardı bu boşluk hissi. sadece artık karnımız tok, sırtımız pek olduğu için kendimize bakacak vaktimiz arttı ve o içimizdeki oyuğu fark ettik. (bkz: varoluş sancısı) yazara göre insanın en büyük düşmanı ne göktaşı ne de deprem, asıl bela o bitmek bilmeyen boşluk hissi. insan bu boşluktan kaçmak için hayatını bölmelere ayırıyor, farklı personalar yaratıyor. (bkz: compartmentalization) bazıları bu bölmeleri öyle yüksek gerilimle kurmuş ki, gerçekler birbirine değdiği an şase yapıyor, her şey küle dönüyor ve kişi yeni bir ekosistem aramaya çıkıyor. etrafımızda sürekli geçmişini silip yeni grupların gözdesi olmaya çalışanların durumu tam olarak bu patoloji. ayrıca mutluluğu hep ileriye, bir şarta veya bir nesneye bağlamanın tamamen bir yanılsama olduğunu belirtiyor. kredi bitince, çocuk iyi bir okula girince ya da yazlık alınca mutlu olacağınızı sanıyorsanız yanılıyorsunuz diyor. mutluluk, hep bir sonraki adımda bekleyen bir havuç gibi olduğu sürece aslında sadece bir eksik nesneden ibaretmiş.