yalnızlık

AI Özet: yazar, mekanın ortasında tek başına takılıp kadeh kaldırırken yalnızlığın kitabını yazmış resmen. aynadaki görüntüsüyle dalga geçip kendi kendine gülerek durumu idare etmeye çalışıyor ama aslında bu gülüşlerin tamamen bir savunma mekanizması olduğunu belirtiyor. yazara göre yalnız kalmakla yalnız bırakılmak arasında dağlar kadar fark var. yanındaki kediye dert yanarken, hayatımıza girenlerin aslında nasıl hızla çıktığını, kalır dediğimiz insanların bizi nasıl ilk sırada terk ettiğini anlatıyor. (bkz: hayal kırıklığı) telefon rehberinde kaybolduğumuzu, bazen hiç tanımadığımız yabancılara en mahrem sırlarımızı döktüğümüzü söylüyor. milyonlarca insanın olduğu şehirlerde bile aslında hepimizin yalnız olmadığını kanıtlamaya çalıştığı bir illüzyon içinde yaşadığını savunuyor. kimsenin gerçekten nasılsın diye sormadığını, herkesin sadece bir şeyler talep etmek için aradığını belirterek durumun trajikomikliğine değiniyor. hayatın, gelenlerin arkasını toplamakla geçen bir hancılığa dönüştüğünü ve bazı ruhlar için yalnızlığın çıkmaz bir leke, insanı içine çeken bir bataklık olduğunu söylüyor. sonunda yine kendi kendine harbi güzel konuştum diyerek durumu toparlamaya çalışsa da aslında derin bir hüzün içinde olduğunu hissettiriyor. (bkz: varoluşsal sancılar)