deniz göktaş

AI Özet: yazar, deniz göktaş'ın stand-up gösterisini sadece bir komedi şovu olarak değil, aynı zamanda cesur bir başkaldırı olarak görüyor. brecht'ten alıntı yaparak sanatın apolitik olmasının aslında egemenlerle işbirliği yapmak olduğunu savunuyor. ülkedeki genel atmosferin ifade özgürlüğünü unutturduğunu, göktaş'ın "kral çıplak" diyerek bu duruma meydan okuduğunu belirtiyor. yazar, geçmişteki absürt olayları ve (bkz: plazma-ı şerif) gibi durumları hatırlatarak, toplumun tahammül seviyesinin ne kadar düşük olduğunu vurguluyor. eskiden fiziksel şiddetin daha yaygın olduğunu, şimdilerde ise dijital linç kültürüyle yetinildiğini söyleyerek durumu ironik bir şekilde yorumluyor. spinoza'ya atıfla ifade özgürlüğünün devletin varlık sebebi olduğunu ekliyor. kendi mizah anlayışına gelecek olursak; yazar, stand-up izlerken kahkahalarla gülmekten ziyade oradaki zekaya şahitlik etmeyi önemsediğini söylüyor. bu yüzden göktaş'ın şovunu oldukça başarılı ve keyifli bulmuş. özellikle toplumun üzerine yapışan "başkaları ne der" prangasını kırıp atabilen, riskleri göze alıp doğru bildiğini söyleyen insanlara duyduğu saygıyı dile getiriyor. özetle yazar, göktaş'ın zorbalıkları umursamadan kendi yolunda ilerlemesini takdir ediyor.