ben

AI Özet: yazar diyor ki aslında hepimiz kendimizi bir yere oturtmaya çalışırken hayatı ıskalıyoruz. ben dediğimiz şey, yaşanmışlıkların olduğu gibi değil de zihnimizde eğilip bükülmüş, bazen parlatılmış bazen de eksiltilmiş bir versiyonuymuş. yani gerçekle değil, gerçeklerin çarpıtılmış tortusuyla uğraşıyoruz. (bkz: kimlik bunalımı) yazara göre insan, kendini hayatın merkezine koyup sürekli tanımlamaya ve anlamlandırmaya çalıştıkça yaşamın doğal akışından kopuyor. anı yaşamak yerine, o anın kendi hayat hikayesindeki yerine odaklanmakten modern insan feci şekilde yorulmuş. sürekli özel olma, özgün görünme çabası derken aslında kendi zihninin içinde hapsolup dünyanın canlılığını kaçırıyormuşuz. işin daha trajik kısmı ise, insanların acılarını ve öfkelerini iyileştirmek yerine onları karakterlerinin bir parçası, hatta omurgası haline getirmeleri. sanki yaraları kapanırsa ortada hiçbir şey kalmayacakmış gibi acıya tutunuyoruz. öfke bile artık dünyayı değiştiren bir güç değil, insanı kendi içine kapatan bir çembere dönüşmüş. kısacası yazar, kendimizi kurmaya çalışırken aslında yokluğu yaşadığımızı ve sürekli bir şeyleri bekleyerek hayatı ertelediğimizi belirtiyor. (bkz: varoluşsal sancılar)