2 temmuz

artık geride kalan her sözcüğün yası vardır aramızda. hiç bitmeyecek bir yas bu, utanç dolu, öfke dolu, ateşin belleğe dönüştüğü bir acı bu, geride kalanların aynı yası yazdığı bir ölüm bu. bazı yangınlar yalnızca bir günü yakmıyor. yılları, her şeyin belleğini, hepimizin sessizliğini, şairlerin yarım bıraktığı dizeleri de yakıyor. sonra küller dağılır sanılıyor. hâlbuki küller, en çok insanın vicdanına çökmüş oluyor. o günden bu yana aynı dumanı soluyoruz. her 2 temmuz'da aynı gökyüzü yeniden is tutuyor, adalet geciktikçe ateş yeniden harlanıyor. unutmak, unutturmak isteyenlerin aksine bellek hiç susmuyor. belleğin, küllerin içinden doğrulan hakikatin en inatçı hâli olacağını nereden b...