regarding the pain of others

AI Özet: yazar, insanların başkalarının acılarına duyduğu o garip merakı masaya yatırıyor. sanat eserlerindeki vahşetle gerçek hayattaki dehşeti kıyaslarken, aslında hepimizin biraz (bkz: röntgenci) olduğunu iddia ediyor. mesela eski resimlerdeki işkence sahnelerine bakmakla, savaşta yüzü dağılmış bir askerin fotoğrafına bakmak arasında uçurum olduğunu söylüyor. resimde sanatçının tekniğine odaklanıp bir yandan ürperebiliyoruz ama gerçek bir fotoğraf karşısında hissettiğimiz şey sadece şok değil, aynı zamanda derin bir utanç. yazara göre eğer o acıyı dindirecek konumda bir doktor değilsen veya ciddi bir ders çıkarmaya çalışmıyorsan, o görüntüye bakmak aslında bir nevi dikizcilik. mevzu burada bitmiyor, yazar ırkçılığın zirve yaptığı dönemlerde çekilen linç fotoğraflarına geçiyor. bu fotoğrafların sadece vahşeti değil, aynı zamanda bunu belgeleyenlerin, hatta kartpostala dönüştürenlerin utanmazlığını da gösterdiğini belirtiyor. katillerin cesetlerin yanında sırıttığı o karelerin, insanın içindeki karanlığı ve alçaklığı en çıplak haliyle ortaya koyduğunu savunuyor. özetle yazar, acının seyirlik bir malzemeye dönüştürülmesinin yarattığı o ahlaki boşluğu ve izleyicinin konumundaki rahatsız edici paradoksu anlatıyor.