hayata dair iç burkan detaylar

AI Özet: yazar, 90'lı yılların ortasında, 5 nisan kararları sonrası yaşanan yüksek enflasyon döneminde vakıflar erkek öğrenci yurdu'nda yaşadıklarını anlatıyor. o dönemde yaklaşık seksen öğrenciyle birlikte çaresizliğin en ağır halini tecrübe ettiklerini belirtiyor. erzak sıkıntısı yüzünden ilk başlarda zeytin, peynir ve ekmekle idare ederken, zamanla peynirin masalardan kaybolduğunu, sadece zeytin kaldığını ve çayların bile yarım doldurulduğunu ifade ediyor. demir bardaklarda içilen çayın, içlerini değil yokluğu ısıttığını dile getiriyor. bir sabah uyandıklarında yemekhanede mercimek çorbası olduğunu, sonrasında her sabah mercimek, öğlen şehriye çorbası ve akşam yine aynı yemeğin çıktığını söylüyor. açlığın garip bir tarafı olarak, bir süre sonra "akşam ne yiyeceğiz" diye düşünmemeyi, çünkü cevabı bilmeyi ve seçenek olmamasını gösteriyor. hafta sonları ilçe jandarmasının bir öğün yemek göndermesinin onlar için bayram gibi olduğunu, nadiren de olsa ilçenin varlıklı kişilerinden birinin tavuk yolladığında, o kokunun peşinden yemekhaneye gidip sadece izlemenin içlerini daha çok acıttığını anlatıyor. ekmeklerin başta günlük geldiğini, sonra bir, iki günlük olduğunu, bir ekmeğin ortadan kırıldığını görmek, kırıntılara bakıp payına düşeni beklemek ve o sert ekmeği parmaklarla ıslatıp fırında ısıttıktan sonra yemenin, aç kalmadan ekmeğin değerini anlamadığını belirtiyor. parası olan birkaç kişinin bakkaldan ekmek arası salam yaptırdığını, bunun kendilerine başka bir dünyanın yemeği gibi göründüğünü, kokusunun bile farklı geldiğini ifade ediyor. günler geçip mart ve nisan aylarına gelindiğinde aynı sofralar, aynı çorbalar ve aynı çaresizliğin devam ettiğini söylüyor. sonra bir gün, kapı önünden gelen bir sesle bahçeye indiklerinde kırmızı kafalı bir bedford kamyon ve arkasında bir ıveco 50nc geldiğini belirtiyor. kamyonların içlerinin peynir, bal, reçel, tahin, pekmez, soğuk kasadan indirilen dana butları ve bütün koyunlarla dolu olduğunu görünce gözlerinin inanamadığını dile getiriyor. o an kimsenin konuşmadığını, sonrasında sevinç kahkahaları ve ağızlarında oluşan gülümsemelerle yokluğun ardından gelen devasa bir mutluluğu yaşadıklarını anlatıyor. 15-20 çocukla bir saat içinde iki kamyonu boşalttıklarını, ancak aslında sadece kamyonları değil, içlerinde biriken ağır sessizliği, çaresizliği ve unutulmuşluk hissini de biraz olsun indirdiklerini ifade ediyor. bu yaşına geldiğinde bazen en çok o anki mutluluğu özlediğini ekliyor.