sözlük yazarlarının şiirleri

kül mevsimiiçimde,adı konmamış bir mevsim büyüyor.ne kış…ne sonbahar…ağaçlar yaprağını değil,birbirine tutunduğu gölgeyi döküyor.kuşlar,eski yuvalarının üzerindensessizce uçuyor.hiçbiri geri dönmüyor.yalnız ateş dönüyor.kül kılığına bürünüyor.bir zamanlarçok sevesim vardı.bir ömre yetecek kadar.kimseye ağır gelmesin diyeavuçlarımın içinde taşıdım.sevgi detaş gibi ağırmış meğer.uzun süre elimde taşıdımkendi canımı acıttım.sonra öğrendim…insan,en çok terk edildiği gün değişmiyorhatırlanmayı beklediği son gün değişiyorbir sabah uyanıyor.adını içinden geçiriyor.bir bakıyor ki,artık canı yanmıyor.işte o sessizlik,yangından daha çok korkutuyor.ateş,yaşadığını söylüyorkül iseçoktan sustuğunu h...