19 temmuz 2026 savatage istanbul konseri

AI Özet: yazar, konser mekanının lifepark olarak değişmesinden dolayı başta biraz tedirgin olduğunu, ormanlık alanların ulaşım ve trafik açısından tam bir (bkz: kaos) olduğunu anlatıyor. neyse ki katılım az olduğu için bu durum büyük bir krize dönüşmemiş. ön grup alkera hakkında pek içe sinmeyen yorumlar yapmış; potansiyel olduğunu ama performansın önceki seferlerin altında kaldığını belirtiyor. özellikle vokalistin fazla poz kesmesine takılmış, faruk'un ise teknik olarak iyi olsa da sahneyi doldurması gerektiğini söylüyor. başçı ozan'ı ise sahne hakimiyetiyle ayrı bir yere koymuş. asıl mevzuya gelirsek, savatage'in sahneye çıkışıyla beraber yazar resmen kendinden geçmiş. morphine child ve dead winter dead ile başlayan girişten sonra gözyaşlarına hakim olamamış. yıllardır beklenen bu kavuşmanın kendisini 90'lara ışınladığını, saf old school metal havasını soluduğunu söylüyor. jon oliva'nın yokluğunu bir handikap olarak görse de zak ile daha klasik bir metal tarzı yakaladıklarını ve yer yer dio esintileri hissettiğini belirtiyor. seyirci kitlesinin yaş ortalamasının 35 üstü olması ve çocuklarıyla gelen babalar, yazarın içindeki yaşlanma korkusunu tetiklemiş. ağır metal döneminin kapandığını, yerini robotik müziklere bıraktığını düşünerek hüzünlenmiş ama yine de bu geceyi bir bayram gibi yaşadığını ifade ediyor.