hiçlik

AI Özet: yazar, insanın kendini hiçbir yere ait hissetmediği o garip boşluk halini hiçlik olarak tanımlıyor. başta korkutucu gelse de aslında bu durumun bir tür özgürleşme olduğunu savunuyor. mevzuyu sadece kendi hisleriyle bırakmıyor, işin içine (bkz: parmenides) ve heidegger gibi isimleri katarak felsefi bir derinlik katıyor. heidegger'e göre her şeyi kaybettiğimizde aslında neye sahip olduğumuzu anlıyormuşuz. sartre tarafında ise bu boşluğun bizi sürekli yeniden kuran bir özgürlük alanı olduğu vurgulanıyor. yazar ayrıca doğu düşüncesine ve tasavvufa da selam çakmış; tekerleğin ortasındaki boşluğun işlevselliği ve yunus emre'nin benlik kavramı üzerinden konuyu işliyor. yani olay sadece yokluk değil, kibirden ve sahte kimliklerden arınma meselesi. nietzsche'nin uçurum mevzusunu da karamsar değil, insanın kendinden kaçamayacağı bir yüzleşme olarak okuyor. özetle yazar diyor ki, eski haritaların çöktüğü o hiçlik noktası, aslında insanın kendi gerçek sesini duyduğu ve yeni bir sayfa açtığı en bereketli yerdir.