dedemin insanları

çağan ırmak'ın bir mübadele hikâyesinden öte, insanın kendi toprağına duyduğu özlemi, aile bağlarını ve kaybolan o güzel insanları derinden hissettirdiği muhteşem bir film. bu zamana kadar izlememiş olmama gerçekten üzüldüm. bir sahnede geçen "her zaman olduğu gibi güzel ülkem, hiçbir an durup düşünmemize fırsat vermeyen yepyeni sürprizlerle dolu tam macera bir çizgi romandı sanki" cümlesiyle kavruldum. üzerinden onca yıl geçmesine rağmen, güzel ülkem hâlâ aynı değil mi? sürprizlere epey bağışıklık kazanmadık mı? hâlâ kendi değerlerimizi kendi ellerimizle, hunharca, bazen sinsice yok etmiyor muyuz? işte dedemin ins...