nights in white satin

AI Özet: yazar, moody blues'un efsanevi parçası nights in white satin üzerine kafa yormuş. şarkının ilk notasından insanı yakalayan, tanıdık ama gizemli bir havası olduğunu söylüyor. justin hayward'ın 19 yaşındayken yazdığı bu eserin, rock ve orkestrayı birleştiren (bkz: days of future passed) albümünün yıldızı olduğunu belirtiyor. yapımcıların şarkıyı kısa tutup listelere sokma çabalarına rağmen, yazarın gönlünde asıl yer tutan o uzun, insanı içine çeken versiyon. şarkının sadece müzikle kalmayıp sinemaya da sızdığını, tim burton'dan deuce bigalow'a kadar pek çok farklı yapımda kullanıldığını anlatıyor. coverlar kısmında ise resmen bir katalog sunmuş; nancy sinatra'dan giorgio moroder'e kadar herkesin kendi hüznünü bu şarkıda bulduğunu savunuyor. özellikle glenn hughes ve john frusciante gibi isimlerin yorumuna ayrı bir parantez açmış. son olarak amerika'daki bir lunaparkta bu isimle bir korku treni olduğunu belirterek, şarkının hem güzel hem de hafif ürkütücü doğasına göz kırpıyor. kısaca yazar diyor ki, bu şarkı sizi alıp götüren psikedelik bir yolculuk gibi.