sohbet

AI Özet: yazar, günümüzde insanların artık pek konuşmadığını, daha doğrusu sözcüklerin bol olmasına rağmen gerçek bir söyleşinin olmadığını belirtiyor. ona göre çoğu kişi, karşısındakine doğru hareket etmek yerine sadece kendi içinden taşanları dışarıya vuruyor. bu durum da monologların çoğalmasına, karşılaşmaların ise azalmasına yol açıyor. dinlemenin de artık çok nadir rastlanan bir eylem olduğunu söylüyor yazar. çünkü dinlemek, bir süreliğine de olsa kendinden birkaç adım geri çekilmeyi gerektiriyor ama çoğu kişi kendi ağırlığından çıkamıyor. hatta insanlar anlamaya başlamadan yanıt veriyor veya daha söz bitmeden kendi hikayelerine dönüyorlar. böyle olunca da iki insan arasında bir dünya kurulacağı yerde, iki ayrı dünyanın duvarları yükseliyor. oysa yazar, aynı dünyanın yoksunluğu içinde olduğumuzu ve farklı dünyalara inanmanın çılgınca olduğunu düşünüyor. bu yüzden insanın zamanla susmayı öğrendiğini, bunun kırıldığı için değil, sözün her yerde ses bulamayacağını anladığı için yaşandığını ifade ediyor. bir süre sonra ise konuşmanın değil de muhatabın nadir olduğunu fark eden insan için sessizliğin bir geri çekiliş değil, varlığın doğal bir tavrı haline geldiğini belirtiyor. bu durumu da hüzünlü bir varış olarak tanımlıyor. yazar, insanı anlamaya çalışırken önce kendine rastladığını, sandığı kadar akıllı ya da tutarlı olmadığını gördüğünü, kendi zihnindeki aceleciliği, bencilliği ve kabalığı fark ettiğini anlatıyor. hatta kötülüğün büyük kısmının kötü niyetlerden değil, insanın kendisine olan fazlaca yakınlığından doğduğunu düşündüğünü ekliyor. goethe'nin bu konuda haklı olduğunu, kendine bu kadar yakın duran bir varlığın başkasını hakkıyla göremeyeceğini ve insanın evvela kendinden çıkabilmesi gerektiğini vurguluyor. layıkıyla söyleşemeyişimizin sebebinin de burada yattığını düşünen yazar, söyleşmenin sadece dille ilgili olmadığını, benliğin de geri çekilmesini gerektirdiğini belirtiyor. insan biraz eksilmeyi göze almadan başkasına yer açamıyor. yazar, bazen yüzlerce tümce yazdığını ama dönüp baktığında sadece bir tanesinin gerçekten yerini bulduğunu gördüğünü, geri kalanların düşüncenin kalıntısı gibi durduğunu söylüyor. bu durumda insan tümce kurmayı değil, tümce elemeyi öğreniyor ve bazı sözlerin söylenmemesinin, söylenmesinden daha doğru geldiğini fark ediyor. gündelik hayatta sohbet diye anılan kalabalığı söyleşmekten ayrı tutuyor. çünkü orada insanlar birbirine açılmıyor, daha çok kendi iç yüklerini birbirlerinin üzerine bırakıyorlar. kimsenin kimseyi taşımadığını, herkesin biraz hafifleyip yoluna devam etme peşinde olduğunu, bunun sebebinin de onay alma, görülme arzusu veya bulunma halini kendiyle doldurma tavrı olduğunu belirtiyor. bu durumu da hüzünlü buluyor. yine de insanın buna ihtiyacı olduğunu ama kendisinin bunları pek beceremediğini ifade ediyor. yakın ile uzak arasında denk düşecek bir karşılaşmanın ilk şartının nezaket olması gerektiğini vurguluyor.