mutluluk

AI Özet: yazar uzun zaman sonra kendini aşırı hafiflemiş ve huzurlu hissediyor, sanki sırtındaki bütün yükler kalkmış gibi bir ferahlık çökmüş üstüne. normalde (bkz: insan üzgünken yazar) kafasında olan o klasik mantıkla, mutluyken yazmanın zor olduğunu, kelimelerin dökülmediğini belirtiyor. çünkü insan mutluyken hayatın akışına kapılıp kahkahalara, doğaya ve muhabbete dalıyor; yazmak aklına bile gelmiyor. ama yazar bu sefer farklı bir yol izlemek istiyor. hüzün zaten kendini unutturmuyor ama mutluluğun uçup giden yanına dikkat çekiyor. sıradan anların, evdeki o alelade telaşın ve güven duygusunun aslında ne kadar kıymetli olduğunu fark etmiş. kelimeler dağınık olsa da, yazı kötü olsa da bu anı kaydetmek istiyor çünkü bu sefer unutmak istemiyor. sonunda mutluluğun aslında sadece fark edilmeyi bekleyen bir durum olduğunu anlamış ve bu yaşama sevinciyle beraber kendiyle yeniden barıştığını anlatıyor. kısacası yazar (bkz: şükür) modunda takılıyor.