araf

AI Özet: yazar burada bildiğimiz dini araftan ziyade, insanın dünyevi hayatında düştüğü o derin boşluk ve değersizlik hissini anlatıyor. öyle bir nokta ki burası; ne cennetliklerin aldığı kıyaklar var ne de cehennemliklere duyulan o yoğun öfke. sadece koca bir sessizlik ve (bkz: görmezden gelinmek) durumu hakim. yazar diyor ki, insan bazen öyle bir evreye girer ki duaları karşılıksız kalmış gibi hisseder, kalbindeki inanç mumu titremeye başlar ve etrafındaki herkes mutlu görünürken kendisi tek başına o tepeciğin üzerinde kalır. hani bazen insan "benim değerim ne ki?" diye sorar ya, işte yazar tam olarak o hiçlik duygusundan bahsediyor. hatta o karanlıkta kendi haline gelmiş, ismi sanı unutulmuş bir ihtiyar figürüyle karşılaştığını, sonra aslında o ihtiyarın kendisi olduğunu fark ettiğini anlatarak durumu iyice dramatikleştirmiş. yani olay tamamen bir (bkz: varoluşsal sancı) meselesi. sonunda kapının açılıp "tahliyen bugün" denmesiyle normalleşme sürecine girilse de, yazarın ruh hali genel olarak melankoli ve yalnızlık ekseninde dönüyor. son kısımdaki şiirsel geçişlerle de aslında en ıssız yerlerde bile bir umut olduğunu, sabretmek gerektiğini hissettirmeye çalışmış.