bir fotoğraf bir şiir

görselyaşlanıyoruz…zaman, avucumun içindedeğil artık…eskiden kovalamaya çalıştığım günlerartık yanıma oturmuşcevap bekler gibi benden…o bekledikçeben susuyorum…sessizliğinde bir cevabı varbiliyorum…yaşlanmak…bir şeyleri kaybetmek değil ki sadece,fazlalıkları bırakabilmek biraz da.her vedada incelen bir kabuk,her acıda törpülenen bir köşe.ve tuhaf olan şu ki;kimi hepçocuk kalabilirken,kimi vaktinden önce ölüyor.bir taşın içindeki sabrı,bir kedinin güneşteki huzurunu,bir rüzgârın nedensizliğini…sevebiliyor insan daha kolayy...