fakat müzeyyen bu derin bir tutku

AI Özet: yazar, ilhami algör'ün aynı isimli romanı ve filmi üzerine düşüncelerini paylaşmış. hikayenin merkezinde, duygularını tam tanımlayamayan ama müzeyyen'e fena tutulmuş arif isimli bir yazar var. yazar diyor ki, arif abimiz gerçekten çok çabalamış, değer vermiş ama karşı taraf pek aynı frekansta değilmiş. olaylar şöyle gelişiyor; arif'in tek taraflı aşkı, müzeyyen'in yavaş yavaş uzaklaşmasıyla sonuçlanıyor ve finalde bizimkini sadece bir yazı parçasıyla terk ediyorlar. (bkz: ghosting) yazar bu noktada arif'in tarafını tutuyor, bir insanın böyle kestirip atılmasını haksız buluyor. yine de arif'in küllerinden doğup yazarlığında başarılı olması hoşuna gitmiş. yapımın en can alıcı noktası ise diyaloglar; yazar, hayatın içinden gelen o doğal konuşmaları çok sevdiğini, bu yüzden eseri (bkz: before üçlemesi) tadında bulduğunu belirtiyor. genel olarak aşkın karşılıksız olduğunda koca bir sıfıra dönüştüğünü, ne kadar seversen sev karşılık yoksa anlamı kalmadığını savunuyor. ayrıca terk eden kişinin sonradan geri dönme ihtimaline karşı arif'in dik duruşunu takdir ediyor, ikinci şans verme mevzusuna kesinlikle karşı çıkıyor. kısacası yazar için bu eser, ilişkilerin karmaşıklığını ve tek taraflı tutkunun ağırlığını anlatan başarılı bir örnek.