didem madak

AI Özet: yazar, didem madak'ın erken yaşta aramızdan ayrılışının derin üzüntüsünü yaşıyor ve onu renklerin şairi olarak tanımlıyor. yazara göre madak, mutfak detaylarından çamaşır asmaya kadar en sıradan ev işlerini bile şiirle harmanlayıp acıyı renklerle anlatabilmiş biri. 13 yaşında annesini kaybettiği için şiirlerinde hep o büyümeyen, yaralı kız çocuğu dolaşıyor; annesine, kız kardeşine ve kızına duyduğu özlem satırlardan taşıyor. yazar, onu okumanın divanın altına saklanıp yalnızlığa ortak olmak gibi olduğunu söylüyor. (bkz: ah'lar ağacı) kitabının, şiire uzak olanları bile sarsacak kadar güçlü bir iç ses barındırdığını belirtiyor. hayatı bir mutsuzluk inşaatı gibi görse de küçük detaylarda umudu aramış. en trajik olanı ise, annesiz büyümenin acısını yaşayan şairin, kendi kızı füsun'u da küçük yaşta annesiz bırakmış olması. yazar, kızına yazdığı mektuptaki hüzne değinerek şairin geride bıraktığı (bkz: müsveddeler) ve bitmek bilmeyen ah'larla bizi baş başa bıraktığını anlatıyor.