modern insanın en büyük problemi

şükrü erbaş'ın koşaradım şiirini okuyunca bu başlık geldi aklıma:gittikçe yalnızlaşıyorsunuz insan kardeşlerimne bir ortak sevinciniz kaldı sizi çoğaltacakne bir içten dostunuz var acınızı alacakunuttunuz nicedir paylaşmanın mutluluğunu;toprağı rüzgârı denizi göğüo her zaman bir insanla anlamlıtükenmez bir hazine gibi kendini sunan doğayıunuttunuz, gömülüp günlük çıkarlarınve ucuz korkuların kör kuyularınadaraldıkça daraldı dünyaya açılan pencereniz.fırlayıp ilk ışıklarıyla günün dağınık yataklardankoşaradım gidiyorsunuz işinize değişmeyen yollardan.kurulmuş saatler gibi gün boyu çalışıp tekdüzeuzayan gölgelerle koşaradım dönüyorsunuz evinizene kadar uzaksa bir felaket sizden o kadar mu...